Δημήτρης Β Προύσαλης • Παραμύθια των παραμυθάδων

Μεταφράζουν από τα αγγλικά: Δημήτρης Προύσαλης • από τα ισπανικά: Χρύσα Ε. Πορίχη • από τα σερβικά: Ντράγκιτσα Τσίπαλο

σσ. 286, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη
I S B N 978-960-537-135-7,
Απόπειρα, Σεπτέμβριος 2011

Πώς ήρθαν οι ιστορίες στον κόσμο; Πόσο θρεπτική είναι η γλώσσα; Τι μπορεί να συμβεί όταν ακούς με την καρδιά σου; Γιατί λέμε ιστορίες και ποια είναι η σημασία τους; Τι πεθύμησε να ακούσει ο βασιλιάς Άκμπαρ; Πώς άραγε να φτιάχτηκε η πρώτη ιστορία; Γιατί πρέπει να μοιραζόμαστε τα παραμύθια που γνωρίζουμε; Είναι δυνατό να σταματήσει κανείς έναν παραμυθά που θέλει διαρκώς να αφηγείται; Υπάρχει κατάλληλη ανταμοιβή για τις ιστορίες που λέγονται; Ήταν άντρας ή γυναίκα αυτός που είπε πρώτος παραμύθια στη γη; Τι συνέβηκε τη μέρα που στέρεψε η φαντασία του παραμυθά; Έχουν άλλο βάρος η αλήθεια του φτωχού και το ψέμα του πλούσιου; Μπορεί κάποιος ν’ αντέξει τη γλώσσα του κόσμου; Τελικά βρήκε την Αλήθεια εκείνος που την έψαχνε; Με ποιον τρόπο γεννήθηκαν οι πρώτοι παραμυθάδες; Ποια είναι η Καθαπίθα και τι ιστορία κρύβει; Τι πληγές ανοίγουν τα λόγια που δεν πρέπει να λέγονται; Τι έπαθε αυτός που πίστευε πως ήταν ο καλύτερος παραμυθάς στα μέρη του; Αυτά και άλλα λαϊκά παραμύθια ανάμεσα στις 66 πολύτιμες ιστορίες που μιλούν για τον κόσμο της αφήγησης, τις ιστορίες που λέγονται, εκείνους που κουβαλούν τη συλλογική μνήμη του χτες, για τη δύναμη της Αλήθειας και τις σχέσεις της με το ψέμα και τα καμώματα της γλώσσας, σας υποδέχονται σε αυτήν την ξεχωριστή συλλογή.

(Κείμενο από το οπισθόφυλλο.)

Διαβάστε τον Πρόλογο της έκδοσης.

Σοβαρά μιλάω...

Γράφει η Μαριά Λαϊνά | Ελευθεροτυπία,
Βιβλιοθήκη, Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2011 »»

Στου πατέρα μου τα βαφτίσια, στης μάνας μου τη γέννα, σηκωθήκαμε μια μέρα πέντ’ έξι νοματαίοι, οπλισμένοι γερά με σπαθιά και με ξύλα, για κυνήγι να πάμε.

Ο Χατί, ο Χιουτί, ο Τσατί, ο Ματί, ο πατέρας μου κι εγώ

Βουνά και λαγκάδια διαβήκαμε· όπου απαντήσαμε κυνήγι, λουφάξαμε, όπου απαντήσαμε θεριά, κρυφτήκαμε...

Μυστικά από τον κόσμο των λαϊκών παραμυθιών

Από το τριήμερο Αφηγήσεων και Εργαστηρίων στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας

Θεσσαλία | Σάββατο 13 Αυγούστου 2011  »»

Με απόλυτη επιτυχία και πρωτοφανή συμμετοχή από πλευράς κοινού – αφήνοντας θετικά μηνύματα και πολύτιμα συμπεράσματα για τη δρομολόγηση μελλοντικών ανάλογων εκδηλώσεων – έκλεισε την Κυριακή 7 Αυγούστου το τριήμερο Αφηγήσεων και Εργαστηρίων που διοργάνωσαν ο Πολιτιστικός – Εξωραϊστικός σύλλογος «Ο Κένταυρος» και η Εταιρεία ΠΗΛΙΟΝ ΟΡΟΣ. Ο Κένταυρος κέρασε ιστορίες τους μικρούς και μεγάλους φίλους του και χόρεψε με κέφι στο ρυθμό των παραμυθιών και των μύθων που ακούστηκαν στον Άγιο Γεώργιο της Νηλείας.

Τριήμερο αφηγήσεων στον Άγιο Γεώργιο Πηλίου

Παραμύθια και μύθοι στου Κενταύρου τη ράχη
5, 6, 7 Αυγούστου 2011



«Μύθοι και παραμύθια στου Κένταυρου τη ράχη» – κάτω από την επιβλητική σκιά του Πηλίου. Τις εκδηλώσεις των παραμυθιών και των αφηγήσεών τους διοργανώνουν ο Πολιτιστικός-Εξωραϊστικός Σύλλογος «Κένταυρος» και η Εταιρεία «Πήλιον Ορος», με καλεσμένες τις παραμυθούδες Ανθή Θάνου και Μάνια Μαράτου και αφηγητή τον Αϊγιωργίτη Δημήτρη Β. Προύσαλη, στον Αϊ-Γιώργη Νηλείας, σ’ ένα από τα στολίδια του βουνού των Κενταύρων. Οι παραμυθούδες θα ξεδιπλώσουν κουβάρια παραστατικών αφηγήσεων από την προφορική λαϊκή παραμυθιακή παράδοση και τη μυθολογία των λαών του κόσμου για μικρούς και μεγάλους. Οι εκδηλώσεις για μικρούς και μεγάλους παίρνουν το χαρακτήρα μιας μικρής φεστιβαλικής γιορτής σε φιλόξενες αυλές μουσείων, αρχοντικών σπιτιών, αυλόγυρους εκκλησιών, αλλά και σε ατμοσφαιρικές κρήνες που αναπαλαιώθηκαν.

Περισσότερες πληροφορίες »»

Κατσικίσια αφτιά

γράφει η Μαρία Λαϊνά | Πεντάλ, «Βιβλιοθήκη»,
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 9 Ιουλίου 2011 »»

Φωτογραφία της Ένης Κούκουλα για τη Βιβλιοθήκη.

Ήτανε μια φορά ένας βασιλιάς που τόνε λέγανε Τροϊανό κι είχε κατσικίσια αφτιά. Κάθε πρωί φώναζε έναν από τους μπαρμπέρηδες της πολιτείας να τόνε ξυρίσει, αλλά απ’ αυτούς που πήγαιναν κανείς δεν γύριζε πίσω, γιατί με το που τέλειωναν το ξύρισμά τους, ρώταγε ο βασιλιάς μην είδαν επάνω του τίποτα παράξενο.

Παραμύθια στου καλοκαιριού τα σταυροδρόμια…

Ο αφηγητής Δημήτρης Προύσαλης καλεί τους φίλους των παραμυθιών να τον συναντήσουν στις βραδιές αφήγησης ιστοριών που διοργανώνονται φέτος το καλοκαίρι σε νησιά, βουνά και παραλίες. Θα μοιραστεί λαϊκά παραμύθια απ’ τα πέρατα του κόσμου και τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, κουβέντες-παιδιά γεννήματα πολλών ανθρώπων, ιστορίες με τη σοφία του χτες που καλωσορίζουν το ανήσυχο σήμερα λοξοκοιτώντας πάντα ένα καλύτερο αύριο…

Ιστορίες Ανατολής στην αρχαία Ελλάδα

Ο Αριστοφάνης στους Αχαρνείς φαίνεται να δανείζεται στοιχεία
από τους θρύλους του Φιρντούσι

Γράφει ο Δανιήλ Ι. Ιακώβ | Καθημερινή,
Tρίτη 28 Iουνίου 2011 »»

Ιω. Μ. Κωνσταντάκος, «Θρύλοι και παραμύθια για τη χώρα του χρυσού. Αρχαιολογία ενός παραμυθιακού μοτίβου», Αθήνα: στιγμή 2011, σ. 344 (με εκτενή αγγλική περίληψη).

ΠΑΡΑΔΟΣΗ. Σύμφωνα με τον αρχαιοελληνικό μύθο, τα αντικείμενα του θεϊκού κόσμου ήταν κατασκευασμένα από χρυσάφι. Στον Πίνδαρο, για παράδειγμα, απαντούν η χρυσή λύρα του Απόλλωνα, το χρυσό άρμα που χαρίζει ο Ποσειδώνας στον Πέλοπα και ο χρυσός γαμήλιος θάλαμος, όπου ο Απόλλωνας σμίγει με την Κυρήνη. Το συμπέρασμα είναι προφανές: το χρυσάφι είναι σπάνιο πολύτιμο μέταλλο, γι’ αυτό και η κατοχή του ανήκει στις υπερκόσμιες δυνάμεις. Για να το διατυπώσουμε με ψυχολογικούς όρους: το όνειρο των Ελλήνων για οικονομική ευμάρεια προβάλλεται στην υπερβατική σφαίρα ή, στην καλύτερη περίπτωση, σε παραδείσιες χώρες του θρύλου, όπου το χρυσάφι δεν είναι απλώς προσιτό, αλλά ρέει σε τέτοια ποσότητα, ώστε να καταλήξει αντικείμενο περιφρόνησης. Στις χώρες αυτές, εκτός από το χρυσάφι, αφθονούν το ασήμι και τα πετράδια όπως διαμάντια, σμαράγδια κτλ., υλικά από τα οποία συνίστανται όχι μόνο τα αντικείμενα καθημερινής χρήσης αλλά και ολόκληρα βουνά. Ωστόσο, το χρυσάφι ενίοτε φρουρείται από επικίνδυνα όντα που απειλούν τη ζωή των χρυσοθήρων. Ο ιστορικός Κτησίας μάς πληροφορεί ότι στα χρυσοφόρα βουνά της Ινδίας ενδημούν σαρκοβόροι γρύπες που εμποδίζουν τη συλλογή του χρυσαφιού και εξαναγκάζουν τους ανθρώπους σε ριψοκίνδυνες νυχτερινές εξορμήσεις. Ο Ηρόδοτος, εξάλλου, αναφέρει μια έρημο με χρυσή άμμο που τη φυλάσσουν γιγαντιαία μυρμήγκια. Οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται την εκδήλωση υψηλών θερμοκρασιών, οπότε τα μυρμήγκια αναζητούν δροσιά μέσα στη γη, και τότε, υπό αντίξοες συνθήκες, επιχειρούν τη συγκέντρωση της πολύτιμης άμμου. Η εκδοχή της φρούρησης δεν προκαλεί έκπληξη, αν αναλογιστούμε ανάλογες περιπτώσεις από τον αρχαιοελληνικό μύθο όπως τον ακοίμητο δράκοντα που προστάτευε το χρυσόμαλλο δέρας. Ο συνδυασμός χρυσού και μυρμηγκιών φυλάκων επανέρχεται στον ιστορικό Μεγασθένη, ο οποίος αντλεί την παράδοση, κατά πάσα πιθανότητα, από την Ινδία.